Herkese yardim etmesi gereken kisiler, cok sayida insani goz ardi etmeyi basardi. En cok kotuye kullanilan, herkesin adina olan oldu. Tam annamiynan Kibris’ta, “Devlet mali deniz…” Sonu gelmez, zaten bitmez… Herhangi bir iyilestirme yapmalari gerekmez ve hicbir ideali tahayyul etmeleri da gerekmez. Onlar zaten tamamdir, iyidir, basarilidir ve ustundurler. Onlar memurdurlar. Onlarin garantileri vardir. Ve dusunceleri, idealleri, tastamamdir… Boyle gibi gorunur ve bu goruntuleri yaratmak ve yeniden yaratmak icin hicbir cabadan kacinmazlar. Cunku bu caba, gercek temel cabasindan cok daha kolaydir. Esas bir temelin var olmasi icin, oyunun basindan beri calismak gerekirdi. O da cok farkli sekillerdeydi… Yalan zaten cocuk dunyasinda yoktu. Vaktin tamami ogrenmektir. Kucuk olan istedigi seyleri ebeveynine kolaylikla ifade edebilir. Otorite algisindan kacmasi, anne babanin tutumuyla bire bir ilgilidir. Yasaklar, cocugun ogrenmesi ve kendinde dogustan var olan degerleri gelistirmesine hizmet edecek sekilde olmalidir. Ve sadece bu sekilde. Bunun yerine, yetiskin hayatinda, kisisel gelisimin onune gecen ve oz benlik duygusunu temelinden sarsan, varligi yok eden sahte bir erk-erkeklik anlayisi hakimdir. Hakimligin kendisi de bu gibi dusuncesi tamam gelmeyen, yitik sahte ilkelere dayalidir. Duse kalka ilerler. Kibris Turk suclu yargisi budur ve bunu yapar. Her gun.